प्रिये श्मश्रु-देवि,
एकं लघु तथ्यं यत् अहं त्वाम् ज्ञापयितुम् इच्छामि —
त्वयि मम ऋणं यत् अहं कदापि प्रकटयितुम् अमन्ये।
त्वं मम जीवने प्राविशः, एकस्मिन् प्रभाते; समयः आसीत् नव।
मम जनात् दूरे, अहं कुशली न आसम्।
प्रथमं मार्जारी मम जिह्वाम् अगृह्णात्, ततः मम हृदयम् अपि।
अहं न अचिन्तयम् एतत् किमपि। अहं न अचिन्तयम् त्वाम्।
एकेन लघुना म्याउ-ध्वनिना अहं मोहितः अभवम्,
च धन्यवादम् अयच्छम् स्रष्ट्रे यत् अहं मार्जारशावकः न आसम्।
त्वम् कदापि हास्यस्य प्रसादान् न क्षीयेथाः।
आशास्ते यत् मम वचनं सार्थकम्। आशास्ते यत् त्वम् जानासि।
प्रिये श्मश्रु-देवि, अहं त्वाम् मम जीवने इच्छामि।
अहं मूर्खः। अहं त्वाम् द्वितीयां पत्नीम् कर्तुं न प्रार्थयितुम् शक्नोमि।
(वैसे, पत्नी किमपि किन्तु एकः सामाजिकः रचनाविशेषः?)
अहं प्रार्थये यत् त्वं यावत् इच्छसि तावत् जीवेः,
च संसारः त्वत्-प्रत्येकम् इच्छां मृदुत्वेन पूरयेत्।
ततः परमेश्वरः त्वाम् अवदत्, "मां प्रेम कुरु। अहं मार्जारः अस्मि।" अहम् अवदम्, "अस्तु, मित्र। एतत् एव मित्राणां कृत्यम्।"